Aanwezig leiderschap: Als doelen hun betekenis verliezen
“Wat voor een directeur ben ik, als ik het nut niet meer inzie van doelen en succes najagen? Ben ik depressief of zo?”
Die vraag had hem overvallen en gaf zoals ook bij anderen onrust. Alsof er iets mis is. Alsof het wegvallen van het nut automatisch betekent dat je stilvalt, niets meer doet, of langzaam uit het leiderschap verdwijnt. En al snel dient zich een tweede reflex aan: paniek. De neiging om opnieuw houvast te zoeken in een doel dat van buitenaf wordt aangereikt. Iets om na te jagen, om jezelf weer bij elkaar te houden.
Maar wat als het niet meer zien van het nut geen eindpunt is, maar een opening?
Wat als hier niet de leegte begint, maar juist de mogelijkheid om meer te kiezen vanuit jezelf. Om minder te functioneren op automatische piloot en meer te zijn. Niet omdat je niets meer wilt doen, maar omdat doen niet langer het vertrekpunt is.
We zijn gewend om werk te benaderen als een traject: startpunt, doelen, resultaten. Maar kijk eens naar dans of muziek. Daar is geen einddoel dat bereikt moet worden. De betekenis zit niet aan het einde, maar in het dansen zelf, in het klinken van de muziek. Je danst niet om klaar te zijn met dansen. Je speelt geen muziek om bij de laatste noot te arriveren. Je bent aanwezig in de beweging, in het ritme, in het samenspel, het ontmoeten van de of een ander.
Kun je je werk en je leiderschap ook zo benaderen?
Niet: wat moet ik bereiken?
Maar: welke dans wil ik dansen? Welke passie wil ik leven?
Niet: welk succes moet ik neerzetten?
Maar: welke muziek wil ik ervaren? Met wie wil ik mijn passie delen en leven?
Leidinggeven vanuit je essentie vraagt geen nieuw doel, geen beter plan, geen aangescherpte strategie. Het vraagt iets radicaals en tegelijkertijd iets eenvoudigs: telkens opnieuw terugkeren naar aanwezigheid en jezelf herinneren wie je bent, los van rol en resultaat. Volledig oké. Volledig compleet.
Authentiek leiderschap ontstaat niet doordat je harder gaat lopen, maar doordat je stopt met wegrennen van dit moment. En ontdekt dat dát – dit zijn, dit bewegen, deze dans – al voldoende is. Diep van binnen weet je al wat het ‘resultaat’ van de dans zal zijn.
Arno
December ’25